Nieuwsbrief Laurens Laveert

Enkhuizen 13-03-2009
Johanna Engelina ontmoet Eensgezindheid op 9000 voet.

Laurens & PeterAfgelopen zaterdag is een lang gekoesterde wens van mij in vervulling gegaan. Het klinkt een beetje raar maar voor sommige mensen is het een droom om je op 3 km hoogte uit een vliegtuig te storten. Katja had met mijn verjaardag aan iedereen een bijdrage gevraagd en nadat er ruim gedoneerd was kon ik mij dus op gaan maken voor mijn doodsmak.

Peter, schipper van de Eensgezindheid , stond ook deze keer weer aan mijn zijde. Net of wij ons voorberijden op een dagje zeilen met windkracht acht stonden wij ons dit keer in een fris gekleurd overalletje te hijsen. En onder een wat zenuwachtig gegiechel maakten wij ons klaar voor de langste sprong van ons leven.
Na een korte briefing: "Geen zorgen je gaat gewoon op schoot bij je tandempiloot die schuift naar de uitgang van het vliegtuig. Je laat jezelf buiten het vliegtuig bungelen en dan spring je", waren we volledig gerust gesteld.

Vertwijfeld keken we elkaar aan. Maar gelukkig daar kwamen onze steun en toeverlaten, Katja en Birgit, ons reeds uitzwaaien en afscheidszoenen geven. Toch nog even de levensverzekeringen gecheckt bleek dat overal de juiste begunstigde stond aangegeven. Liefdevol gaf Mees nog een (laatste?) knuffel aan zijn vader.

Tja, hierna restte ons enkel nog een cool loopje (best moeilijk onder die omstandigheden) naar ons vliegtuig dat dus wel met ons zou opstijgen maar niet met ons ging landen! Manmoedig namen we plaats, ik dook als eerste in het vliegtuigje ZONDER STOELEN! We kropen gewoon in het kruis van onze voorganger. Hierdoor kreeg Peter plaats naast de deur die straks op 3000 meter gewoon openging.

Klokslag 11.00 u. stegen we op om binnen 12 min naar de spronghoogte te vliegen. Het weer was prachtig. Strakblauwe lucht, zonnetje, geen wind en waanzinnig veel zicht. Bovendien was het net laagwater waardoor alle geulen en zandbanken van de Razende Bol (bij Den Helder) tot en met de Vliehors (Vlieland) zichtbaar werden. Dat was ook een gelukje voor ons. Zo konden wij aan onze instructeurs nog wat over het Wad vertellen, wat toch lekker afleidt van het onvermijdelijke.

En ja toen ging die deur dus open. Sportief als ik was gaf ik Peter de kans om als eerste te springen. Dit gaf mij natuurlijk de mogelijkheid om hem ook eens in te halen. Iets wat mij met zeilen nooit lukt en dit keer ook weer niet .
Binnen luttele seconden was Peter verdwenen.
Katja en Birgit, die ons beneden stonden te fotograferen, zagen ons als bakstenen uit de lucht vallen. 

Voorzichtig schoven mijn tandempiloot en ik naar de uitgang. Met mijn benen om de onderkant van de romp en mijn hoofd krom naar achter gebogen hing ik buiten het vliegtuigje. Beneden mij 3000 meter lucht en daarna die onvermijdelijke aarde.
Na een klein zetje lazerden we vervolgens met 200 km per uur 1500 meter in vrije val naar beneden.
Het snot vloog acuut uit mijn neus op mijn bril en op het gezicht van mijn tandempiloot (gebeurde wel vaker zei mijn tandempiloot, waren de kleine minpuntjes van het vak). Mijn wangen flapperden achter mijn oren maar wat was het GAAF. 30 seconden lang vlogen we met een immens kabaal door de lucht. Met je eigen lichaam kon je draaien en sturen echt een super ervaring.

Na een klein rukje kwam er een acute stilte en rust over ons. De parachute had zich ontvouwen en zachtjes gleden we nu terug naar het eiland Texel.

Ondertussen genoten we van een waanzinnig uitzicht over het eiland en het wad. De bediening van zon chute is net als een vlieger alleen moet je nu niet neerstorten, doet wat pijn denk ik.

Prettige bijkomstigheid was wel dat ik Peter aan mijn voeten had. Hoewel ik hem dan niet had ingehaald had ik hem wel de hele tijd onder me.

 

Tja, aan alle mooie dingen komt een eind dus na 4 minuten landden wij beiden met een grijns van oor tot oor weer veilig op de grond.

 

 

 

 

 

 


Landing Peter                                                                      Landing Laurens

Nou Katja en Birgit blij. Mees blij. Wij nog veel blijer.
En een paar honderd bemanningsleden van de Eensgezindheid en de Johanna Engelina blij.

Peter en Laurens staan komend seizoen gewoon weer op hun achterdekje te klagen over het weer en de rest van de wereld.

Groeten van Laurens.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


© 2018 l'Orange CV / Johanna Engelina